Ten noorden van Swakopmund begint de Skeleton Coast - een gebied voor doorzetters en geharde mensen. 's Ochtends hangt de mist dik en urenlang over de kustlijn. Als de zon doorkomt, blijft het niet zelden koud en onaangenaam - maar iets verderop in het binnenland kan het al snel een stuk warmer zijn. De kust ligt letterlijk ingeklemd tussen de ijzige Atlantische Oceaan en de bloedhete woestijn.
Veel schepen zijn op de kustlijn vastgelopen - hun skeletten liggen nog altijd rondom de zandbanken in de oceaan. De schipbreuk overleven, betekende echter niet dat ze veilig waren. Overleven aan de kust is moeilijk: nauwelijks vers water of eetbare begroeiing. De beste plaats om te overleven wordt gevormd door de rivierbeddingen van de diverse rivieren die door de Skeleton Coast hun weg naar zee zoeken. Hoewel de rivieren meestal droog staan, is er ondergronds wel water. Het feit dat er water is - ook al is het zelden - is genoeg voor vegetatie om hier haar best te doen. In het spoor van de vegetatie volgen de dieren: gemsbokken, springbokken, kudu, zebra's, olifanten, neushoorns en aanvallers als leeuw en hyena. Ook kleine groepjes Himba's leven langs de rivierbeddingen. Tussen de rivieren is het gebied vlak, grotendeels zonder duinen, kaal met variaties op gravel.


De Kunene rivier vormt de grens tussen Angola en Namibië en de noordelijke begrenzing van de Skeleton Coast. Het leven in deze streek is hard. Het regent er weinig en de omstandigheden weinig comfortabel.