Het leven in het zuiden van Namibië kan hard en genadeloos zijn. Mensen, dieren en planten zijn in hun dagelijkse bestaan gespitst op water. Soms, als de regens goed zijn, lijkt het land gedurende enkele dagen een weldadig tapijt aan bloemen. Maar dat gebeurt alleen in jaren dat de volle 150 mm regen zich over het land uitstort. In de meeste jaren kan de regenval zo weinig zijn als 10 mm - of zelfs helemaal niets. Langdurige periodes van droogte komen in dit woestijngebied regelmatig voor. Voeg daar de temperaturen bij die, vooral in de vallei rondom de Oranjerivier, makkelijk tot boven de 40 graden stijgen en het wordt wel duidelijk dat het leven in Zuid-Namibië een leven is in het hart van de woestijn.
Feitelijk komen in Zuid-Namibië zelfs vier verschillende woestijntype samen: Kalahari, Nama Karoo, Succulent Karoo en Namib. Elke type woestijn heeft een eigen type vegetatie, maar als gemeenschappelijke factor delen ze de lage regenval, hoge temperaturen en hoge evaporatie. Om te overleven moeten mens, flora en fauna zich aan het harde leefklimaat aanpassen. Tegelijkertijd, voor wie het wil zien, is het leven overal aanwezig. Waar maar iets van water aanwezig is, ontstaat groen dat zich vervolgens op wonderlijke manieren in leven weet te houden. Kokerbomen bijvoorbeeld, zijn in staat om het water op te slaan en kunnen daarmee tot 400 jaar oud worden. Ook de euphorbia candelabra (naboom) komt voor in het zuiden van Namibië. Deze succulent (term voor planten die in droge gebieden voorkomen - een cactusachtige) is familie van bijvoorbeeld de Nederlandse Wolfsmelk die overigens een totaal andere verschijningsvorm heeft. Als gemeenschappelijke kenmerk delen beide type het melkachtige vocht dat de plant afscheidt. Vaak is dit vocht giftig al beschikken enkele soorten juist over geneeskrachtige kenmerken. De naam euphorbia komt van Euphorbius, een geneesheer van een Mauritaanse koning.
Wild als zebra, kudu, klipspringer en gemsbok heeft zich goed aangepast aan de moeilijke omstandigheden, al tolereren de omstandigheden geen grote troepen zoals in Etosha of andere wildrijke gebieden. Eekhoorns en dassies zijn wel veel voorkomend. Het vogelleven is ook minder uitbundig dan in meer waterrijke gebieden. In de streek komen ongeveer 61 vogelsoorten voor. De leefomstandigheden worden richting de Kalahari beter voor dieren, zeker in het noordelijke deel van de Kalahari (Centraal Namibië).

Om niet te missen
De belangrijkste attractie van Zuid-Namibië is ongetwijfeld de Fish River Canyon. Er is discussie of de 160 kilometer lange kloof nu de tweede grootste canyon ter wereld is na de Grand Canyon in Arizona of dat deze eer ten deel valt aan de Blauwe Nijl Canyon in Ethiopië. Hoe dan ook, de Canyon met de meanderende Fish River op het diepste punt, is een natuurwonder op zichzelf.
Ook bijzonder is het kokerboom- en fossielenbos nabij Keetmanshoop. Bij de eeuwenoude fossielen verbleekt de menselijke tijdsindeling. Aan de kust en met kenmerkende Duitse invloeden, is LüderitzLüderitz ook een bezoek waard, evenals het woestijngebied rondom Aus waar een troep wilde paarden haar verblijf heeft. Oostelijk van Keetmanshoop en Grünau strekt de Namibische Kalahari zich uit, met het rood en geel dat deze oude woestijn op aarde zo kenmerkt.

Bevolking
Zuid-Namibië is zeer dunbevolkt met een inwoneraantal van 2,3 per km2 in meer-bevolkte gebieden tot 1,6 inwoner per km2 in de dunst bevolkte gebieden. In dit deel van het land leeft vooral de Nama, nabestaanden van de Khoi Khoi en Khoi San. In de roerige 19e eeuw is daar een aantal Oorlam-families bijgekomen die gevlucht waren uit de Kaap. Ook de Oorlam zijn nabestaanden van de Khoi Khoi en Khoi San. De Oorlam, ook wel oorlogsmensen genoemd, zijn onder leiding van Jonker Afrikaner naar Namibië gekomen. Deze kleurrijke leider had besloten zich niet meer te onderwerpen aan het Hollandse bestuur in de Kaapprovincie (Zuid-Afrika) en vertrok richting de Kalahari.
Jonker Afrikaner's familie leefde in de Winterbergen in Tulbagh tot Klaas Afrikaner, de opa van Jonker, verplicht werd zijn grond af te staan en in dienst te treden bij blanken. De levensomstandigheden waren erbarmelijk. Veilig was het evenmin voor deze Khoisan: blanke commandotroepen hielden hele slachtingen onder Khoi Khoi en Khoi San mensen. Op basis van gegevens op schrift wordt geschat dat tussen 1786 en 1795 minstens 2.480 mensen zijn vermoord. Naar de niet-vermelde slachtoffers kan alleen gegist worden.
Jonker Afrikaner ontwikkelde door deze gebeurtenissen een enorme haat tegenover de blanken en hij trok vanaf 1793 met groepjes Oorlam de Oranjerivier over naar het zuiden van Namibië waar de nederzetting Blydeverwacht of Afrikanerkraal werd gesticht. In dit gebied leefde op dat ogenblik voornamelijk groepjes Nama. De Oorlam en Nama deelden dezelfde voorouders en taal; bovendien was er voldoende ruimte zodat het samenleven zeker tien jaar lang vreedzaam ging.
Zo rond 1800 werd het lastiger om het land te verdelen omdat steeds meer Oorlammensen de rivier overstaken. Schermutselingen over en weer leidden in 1840 tot een overeenkomst tussen Jonker Afrikaner en Chief Oaseb van de Nama. De Nama bleven in het zuidelijke deel, te samen met enkele Oorlamfamilies. Het midden van Namibië, tussen de rivieren Kuiseb en Swakop (tot aan de Waterberg), werd als Oorlam-land toegewezen.

Noordoewer - Fish River Canyon (asfalt): 230 km
Fish River Canyon - Upington (asfalt): 400 km
Fish River Canyon - Sossusvlei (asfalt/gravel)
: 620 km
Fish River Canyon - Windhoek (asfalt): 635 km