Lüderitz
Lüderitz was ooit het centrum van de diamantindustrie in Namibië. Nu zijn de mijnen uitgeput en veranderen steeds meer dorpen in fotogenieke ghost towns, waar oprukkend zand vrij spel heeft. Een goed voorbeeld daarvoor is het plaatsje Kolmanskop.
Koopman Adolf Lüderitz trof in 1884 een rotsig en zanderig stukje land, toen hij aanlegde in het zuidwesten van het huidige Namibië. Geen enkele drinkwaterbron in de wijde omgeving. Slechts één pad dat landinwaarts leidde en dat was nauwelijks begaanbaar. Het was dus geen plek om naar te verlangen. Toch had zijn agent Heinrich Vogelsang een jaar eerder zonder blikken of blozen honderd Engelse ponden neergeteld voor het stukje grond. Lüderitz hoopte mineralen of misschien zelfs diamanten in de grond te vinden. Twee jaar later zou de koopman helaas omkomen op zee. De nederzetting met zijn naam had hij toen pas net gesticht.

Diamanten en Mijnindustrie
In 1908 ontdekte een spoorwegwerker per toeval inderdaad de eerste diamant in het gebied. De diamantkoorts nam in de jaren hierna zulke grote vormen aan dat de Duitse regering een Sperrgebiet afkondigde om de wildgroei aan particuliere gelukzoekers een halt toe te roepen. Niemand mocht het Sperrgebiet, op de grens van het huidige Zuid-Afrika en Namibië, nog betreden zonder vergunning. Slechts een paar bedrijven mochten er naar diamanten zoeken. De wet is nog steeds van kracht.
Lüderitz groeide uit tot het centrum van de Duitse mijnindustrie in Namibië. Het is nog duidelijk te zien. De restaurants in de hotels doen denken aan eetrestauraties langs de Duitse snelweg. Op het hoogste punt van het stadje kijkt de Lutherse kerk met spitse toren uit over zee.

Oceaan
Zo dor en levenloos als het land rond de stad lijkt, zo uitbundig is het leven in de koude Atlantische Oceaan. De zee wordt daar sterk afgekoeld door de Benguela zeestroom, die vanuit Antarctica langs de westkust loopt tot aan de kust van Angola. Het wemelt er van de pinguïns, robben, bruinvissen, dolfijnen en walvissen die allemaal leven van de vis en andere zeebewoners.
Ook zeevogels zijn er talrijk, zoals Hartlaubs meeuwen, Jan-van-genten, aalscholvers en een aantal sterns. Vanuit het haventje vertrekken dagelijks excursieboten.

Kolmanskop
Een voorschot op het lot van Lüderitz krijg je veertien kilometer verderop. Kolmanskop was ooit een welvarend mijnwerkersdorpje. Een dorp met een casino, een theater, een winkelstraat en villa's. Toen de diamantindustrie na de Eerste Wereldoorlog in een depressie raakte, ging het echter bergafwaarts. De bewoners vertrokken en in 1956 verliet de laatste familie haar huis.Het oprukkende zand van de woestijnkreeg vrij spel. Een halve eeuw later levert al dat zand dan ook een een bizar aangezicht. Sommige panden zijn vervallen, andere zijn in betere staat, zoals het theater. U kunt er vrij rondlopen en sommige afgebrokkelde huizen van binnen bekijken. In sommige panden staat het zand anderhalve meter hoog.
In zijn deplorabele staat is het verlaten Kopmanskop echter romantischer dan welke bewoonde stad dan ook. Vooral als de avond valt. De schaduwen, het zachte licht, de kapotte daken. Kolmanskop is niet voor niets één van Afrika's populairste locaties voor fotoshoots.